Πεθύμησα να ζήσω με ανθρώπους που να έχουν θάλασσα μυαλό και σκέψη μακρινόν ορίζοντα. Να είναι η καρδιά τους ουρανός, ανέφελος όμως, που μπορεί και αγκαλιάζει τα πάντα. Έστω αυτά τα γήινα. Να χάνεται εκεί πάνω η ψυχή παίζοντας κρυφτούλι με τα σύννεφα κι ύστερα σαν μικρός βοσκός να τα βγάζει πέρα στην άκρια, να ξεθυμώσουν μακριά. Δυο μάτια κεχριμπάρια λάμπουν κι ...