Η ζωή θα ήταν ίσως πιο εύκολη αν δεν σε είχα συναντήσει Μόνο που…

Kι όταν κάποτε χτύπησαν την πόρτα εγώ έλειπα, όπως πάντα τις πιο ωραίες στιγμές μου. "Όχι δεν μένει κανείς εδώ", είπα. Kι ήταν η μόνη αλήθεια που έλεγα. Kι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον είμαστε κιόλας νεκροί.

Οι άνθρωποι το πιο συχνά δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους. Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα. Ένα σωρό ποιήματα άγραφα.

Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος για να γεννηθείτε αν δεν σας νοιάζει που η ευτυχία δεν είναι πάντα και τόσο διασκεδαστική

Αυτές οι νότες που σας στέλνω με την άνωση δεν έχουν πια κανένα μουσικό ενδιαφέρον..

Παρασκευή είναι σήμερα θα πάω στη λαϊκή να κάνω έναν περίπατο...

Μακριά από σένα, με τον αέρα πιάνομαι χέρι χέρι, το νοερό σου, άυλο χέρι.

Μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια, αλλά δεν μπορείς να εμποδίσεις την Άνοιξη να ‘ρθει..

Πρέπει να είναι οι πολλοί πτωχοί και πεινασμένοι και οι ολίγοι πάντοτε να βρίσκονται χορτάτοι..

Όντως ζω σε χρόνους ζοφερούς!

Όλα αξίζουν τον κόπο, αν η ψυχή δεν είναι μικρή..

Άκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε. Απ' αυτό βγάζω το συμπέρασμα πως είσαστε εκατομμυριούχοι.

Τις περισσότερες προσπάθειες που κάνουν οι άνθρωποι τις κάνουν απ’ την αγάπη τους προς τον έπαινο, καθώς παθαίνουν και τις μεγαλύτερες καταστροφές από την αγάπη τους προς τις απολαύσεις..

Ένας poète maudit (καταραμένος/άξεστος ποιητής) μιλά για αυτούς που μας... αγανακτούν!

Αντισταθείτε σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι και λέει: καλά είμαι εδώ.

Σώπα, μη μιλάς είναι ντροπή, κόψ' τη φωνή σου σώπασε επιτέλους..

Θα ‘ρθεις μια μέρα του Απρίλη, στο βλέμμα μου να χαθείς, θα μ’ αγκαλιάσεις νοερά, στα χρώματα εκείνης της αυγής..

Να ‘ναι η γαλήνη –ποτάμι να παρασέρνει τους αυτόχειρες, να ‘ναι οι μνήμες τους αθάνατες, στα πάθη τους, ομόκεντρες.

Μέσα μου τίποτα δε θα σβήσει ούτε θα ξεχαστεί..

Αυτός που στο λιμάνι τούτο θα αράξει Υπήρξε κάποτε χωρίς ποτέ να υπάρξει.