Ο Ράντι ήταν μαζί μου εδώ απόψε. Ξανθός όπως πάντα, και με το ίδιο απαλό, πλατύ, γελαστό πρόσωπο. Ακόμη και τα μάτια του ήταν ίδια: λίγο ανήσυχα, λίγο αβέβαια. Και με δυο ξανθές φαβορίτες επίσης. Όλα πάνω του ήταν ίδια όπως ήταν πάντα. "Μα είσαι νεκρός, Ράντι", είπα. "Ναι", απάντησε. "Μη γελάσεις". "Γιατί ...