Πώς λαχταρώ περήφανα και θαρρετά ένα μεγάλο «ΟΧΙ» να φωνάξω χωρίς να φοβηθώ το τέλος του Κόσμου όπως τον ήξερα χωρίς το πρόσωπό μου ν’ αποστρέψω απ΄το κορμί του, που πια -σάμπως δεν ήτανε καιρός;- αποσυντίθεται, χωρίς στιγμή να νοσταλγήσω τις χαρές που μου ’δωσε στη νιότη του, πάνω απ’ το γιγάντιο σκελετό του να περάσω με μια μου δρασκελιά να φτάσω ...