H κάθε μέρα σαν τη γομολάστιχα
σβήνει την προηγούμενη και πάει.
Άλλοτε σβήνει την επόμενη,
καμιά φορά ολόκληρη βδομάδα.

Βροχὲς θυμάμαι και πουλιὰ
και ιστορίες που δεν έζησα ποτέ μου.

Τις νύχτες γράφεται το μέλλον μου,
τα φοβερὰ καθέκαστα της επομένης,
και πρέπει να ξυπνάω στις εφτά,
με την ψυχή στο δόντια να γυρίζω,
για να προλάβω τις παραγγελίες.

Χιόνια θυμάμαι και βουνὰ
και εξορίες ποὺ δεν έζησα ποτέ μου.

Λησμόνησα τοις ίδιους τους γονείς μου,
πώς ήτανε και ποιοι και πόσοι.
Κοιτάζω γράμματα, φωτογραφίες,
δεν ξεχωρίζω ζωντανοὺς και πεθαμένους.
Γριὲς και γέροι και παιδιά,
μεσήλικες θλιμμένοι.

Μάτια θυμάμαι και φωνές,
πρόσωπα που δε γνώρισα ποτέ μου.

Γκανάς Μιχάλης

Διαβάστε επίσης:

Μοιραστείτε το:

Comments