Μα όταν εκείνο το βράδυ
σηκωθήκαμε και ντυθήκαμε σιωπηλοί
κι έφυγες χωρίς να σε σταματήσω ή να σε καλέσω πίσω
και το κρεβάτι έμεινε βουλιαγμένο κι άδειο,
σαν ένας τάφος που ζητάει το νεκρό του,
και βρέθηκες μονάχη στη μέση του δρόμου,
κι εγώ καταμόναχος στην άδεια παγωμένη κάμαρα,
έκλαψα -έκλαψα τότε ατέλειωτα
καθώς είδα με τρόμο ξαφνικά,
πόσο είχαμε σταθεί για πάντα ξένοι.

Τάσος Λειβαδίτης

Διαβάστε επίσης:

Μοιραστείτε το:

Comments