Αυτός ο μέγας / στον ίσκιο των αγαλμάτων μαζί μου / τον έπεισα να κλάψει / έστω και μια φορά/

Ίσκιους/ ω εσείς/
Επισκέπτες της νύχτας/ στις μνήμες των ανθρώπων /
μέρα/ τους αποδιώχνω με το χέρι/
σούρουπο /με το δόρυ της μιας όλβιας χώρας/

ψηλαφώ τα μελλούμενα / κοιτώντας τα χέρια μου/
φλέβες /που τελευταία διογκώνονται/
σαν νεοσσοί υγρών βουνών/
πίσω στα πεπραγμένα
ω τα πεπραγμένα

με σκεπτικισμό και γοερούς παλμούς /
γυρνώ στην νοσταλγία / για κάτι απροσδιόριστο/

μια καρδιά που είναι να σπάσει
ας σπάσει στο στέρνο σου /ω μέγα/

κοιτώ γύρω για ρίζες/ ψάχνω να βρω σε κάθε λέξη /λέξεις καρφιά
ματιά /μάτια ματιά / που διαπερνά και στρώνει την υποταγή / σαν ένα πέπλο από ψιθύρους γοερούς/

θα βυθίσω στο χώμα / νύχια και γλώσσα/
αφήνοντας την οσμή να με διαχέει σιωπηλά στην αιωνιότητα/

ένας άλλος Οδυσσέας / που η μνήμη του/ ταξιδεύει
μέχρι εκεί που δεν φτάνει ζωντανή κόρη ματιού /

έτσι θα βυθιστώ / σε συλλογισμό /πριν ολόκορμη με πάρει /
η οργή / ξεριζώνοντας μαλλιά και δόντια /
και την καρδιά μιας εγκληματικής ψυχής /
που έρχεται από εκείνη την στιγμή/
που ο ουρανός ήταν μαύρος/ λήθη μιας γαλάζιας επιφάνειας/

ας αλυχτήσω λοιπόν σαν τους λύκους των παιδικών μου φόβων/
οι τωρινοί εραστές των ονείρων μου/πόσο τους μοιάζουν /

αχ αητέ/ με άφησες σε μια ανυχτωσιά χωρίς απάγκιο /
κάτι σαν ένα δένδρο ξεριζωμένο και πεταμένο στο πλάι/ έτοιμο για κοπή για λεηλασία/

Μαρία Πανούτσου

Απόσπασμα από το σε 8 μέρη, ανέκδοτο ποίημα, της Μαρίας Πανούτσου: ‘Αυτός ο μέγας / στον ίσκιο των αγαλμάτων μαζί μου

Διαβάστε επίσης:

Μοιραστείτε το:

Comments