Στους αυτόχειρες – Νεφέλη Ανδριανού

Το χώμα να ‘ναι γλυκό,
να ποτίζεται από ηρεμία,
η συγχώρεση να απ΄ τον Θεό,
να κατεβαίνει σαν μορφή Αγία.

Οι αυτόχειρες δεν δείλιασαν
να ταξιδέψουν σ’ ουρανούς,
μας κοιτούν από ψηλά,
σαν κοιτάζουμε σταυρούς.

Να ‘ναι η γαλήνη –ποτάμι
να παρασέρνει τους αυτόχειρες,
να ‘ναι οι μνήμες τους αθάνατες,
στα πάθη τους, ομόκεντρες.

Αυτόχειρες δεν γευτήκατε
τη χάρη της ζωής,
οι πόνοι σας στοιχειώθηκαν από τη γέννησή σας,
στα έγκατα της γης.

Η θλίψη συνεχώς κοσμούσε,
τα σκεπτικά πρόσωπά σας,
η λύτρωση δεν ζέστανε
ποτέ τα σωθικά σας.

Πόσοι άδοξα έφυγαν
απ’ του κόσμου τούτου την κακία;
Πόσοι δεν κατάφεραν να νιώσουν
μια ευχάριστη ανοσία ;

Τ’ αστέρια όταν κοιτώ
είναι σαν αυτόχειρες να αντικρίζω
και όταν θλίβομαι το βλέμμα μου
Στο φεγγάρι σιγογυρίζω

Σύννεφα συγκεντρώνονται,
ψυχές των αυτοχείρων,
αφήνουν τη βροχή να πέσει
διώχνοντας λάμψεις ήλιων χήρων.

Το ποίημα αντλείται από το βιβλίο » Στα άδυτα του πόνου και της ψυχής» από τις Εκδόσεις Παρασκήνιο

«Στα άδυτα του πόνου και της ψυχής»

Μια προσέγγιση « Στα άδυτα του πόνου της ψυχής» αποτελεί η μελέτη της Πρώτης ποιητικής συλλογής της Νεφέλης Ανδριανού από τις εκδόσεις «Παρασκήνιο». Η νεαρή ποιήτρια γεννήθηκε στην Πρέβεζα και ζει μόνιμα στην Αθήνα. Σπούδασε Φωτογραφία και μουσική, αλλά ασχολείται επιδεικνύοντας εξαιρετικό ζήλο με τη δημιουργική έκφραση μέσω της γραφής.

Μελετώντας προσεκτικά ο αναγνώστης ανακαλύπτει τις ανησυχίες και ταυτόχρονα τις ευαισθησίες του συναισθηματικού κόσμου της ποιήτριας. Με το τρυφερό αισθητήριο της ηλικίας της εστιάζει σε θέματα που συγκινούν όπως στον έρωτα και κυρίως στον ανεκπλήρωτο, στην ομορφιά της φύσης, στη ζωή, στην απώλεια αγαπημένου προσώπου. Ο λυρισμός είναι το κυρίαρχο στοιχείο στην ποίησή της. Ο τρόπος που πραγματεύεται τα ανωτέρω συγκινεί ιδιαίτερα. Άλλωστε αυτά τα ίδια καθώς και η παιδική ευαισθησία αφορούν ανθρώπους κάθε ηλικίας, εφόσον η ίδια η ζωή μαρτυρεί ότι όλοι κάπου μέσα τους έχουν «κρυμμένη» αυτή την παιδική ευαισθησία.

Με έκπληξη και ανακούφιση – και δίκαια θα έλεγε κάποιος- ο αναγνώστης μελετώντας και εμβαθύνοντας στα ποιήματα αποκαλύπτει πλευρές και απόκρυφα του ίδιου του του εαυτού του δοσμένα από τη Νεφέλη Ανδριανού με τον πιο τρυφερό, άμεσο και γλυκό τρόπο. Η νοσταλγία, η θλίψη αλλά και η ανησυχία που «αναδύονται» από το έργο θέτουν το αναγνωστικό κοινό σε εγρήγορση σχετικά με την ευαισθησία που σπανίζει στην εποχή μα, αλλά όμως υπάρχει…

Διαβάστε επίσης:

Μοιραστείτε το:

Comments