sm_claranebeling_11Μια μέρα ρώτησα το Νίκο: «Νίκο, την αγαπάς ακόμα, τη Μαρίτσα;».
Μου λέει: «παιδάκι, δε θέλεις να θυμάσαι τι σου είπα για τη συκιά;
Ποιος μπόρεσε ποτέ να καταλάβει τι είναι η αγάπη…
Όταν θέλει να χαδεύεται το κορμί σου απάνω σ’ ένα άλλο, – αυτό;
Όταν έρχεται η νύχτα, και δεν τολμάς να μείνεις μόνος σου, – είναι αγάπη;
Όταν πονείς τους ανθρώπους, – άραγε είναι αγάπη;
Ή ένας άνθρωπος που σου χρειάζεται για να καταλάβεις κοντά του εσύ ποιος είσαι, – ποιος ξέρει τότε… είναι αγάπη; Εσυνηθίσαμε σωστό να εξηγούμε το αίσθημα με τη χημεία. Όταν δυο βάζα συνεχόμενα δέχουνται ένα υγρό, και αναγκαστικά το διαμοιράζουν. Γι’ αυτό θα θέλαμε η ανθρώπινη ψυχή να μην είχε με τίποτα συνέχεια.
Νομίζεις ότι είναι σωστό παιδάκι;
Αλλά δεν είναι τώρα τούτο το παράξενο. Παράξενο είναι όταν μπορείς να ανανεώνεσαι κάθε φορά, να κουβαλείς τον εαυτό σου πιο πέρα, να μην έχει τέλος, κάθε φορά, και όμως…
– να θυμάσαι».

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα «Δύσκολες Νύχτες» της Μέλπως Αξιώτη

Διαβάστε επίσης:

Μοιραστείτε το:

Comments