Ίσως να είναι μια κραυγή
απ’ένα όνειρο θλιβερό και αρρωστημένο,
ίσως και κάποιο ανάθεμα ψυχής φυλακισμένης
κάτω από ένα ναυάγιο χρυσού στο νότιο αιγαίο

μα πάνω από όλα είναι που πρέπει τούτη τη στιγμή
κι όχι την άλλη την ουδέτερη ,την ξένη,
να κλείσεις καλά τα αυτιά σου
έτσι που να μη μπορεί καμιά φωνή την ύπαρξη σου
να τη σέρνει! Κι αν είμαι εδώ και σου μιλώ
για κάποια ξεχασμένη Πηνελόπη,
είναι γιατί δεν το μπορώ
το βάρος μιας αβέβαιης επιστροφής

είναι γιατί το επιθυμώ να με σκοτώσεις
κι επώδυνα να ξοδευτώ πάνω σε ένα υφαντό
που αρνείται να τελειώσει!

Να κλείσεις καλά τα αυτιά σου. Μ’ακούς ;

Και να φορέσεις φυλαχτό στο στήθος σου
ένα κομμάτι απ’τη φτέρνα του Αχιλλέα,
για να θυμάσαι πως πιότερο από τον ένδοξο θάνατο
βαραίνει η ζωή

και πως μνηστήρας της εσύ
ποτέ σου δεν υπήρξες!

Β. Κουστούδας
«Tα απομεινάρια του φωτός»

Διαβάστε επίσης:

Μοιραστείτε το:

Comments