Έρχεται καλοκαίρι…

Αφήνω πίσω την οθόνη αναμμένη
τα εισιτήρια εκτυπωμένα στο γραφείο
το κινητό μ’ ένα σωρό χάρτες που κατέβασα
και μια ειδοποίηση μετέωρη πως θα λείψω.
Αφήνω πίσω
το χαρτί που ’χω γραμμένα τ’ απαραίτητα-
αντιηλιακό για τα μαλλιά και μια ομπρέλλα-
μολύβι-γόμα που βολεύουν για σταυρόλεξα
τις γκρι βαλίτσες σαστισμένες στο κρεβάτι.

Τρέχω να βρω τον Λευτέρη,
που κάνει πως κοιμάται
πάνω στο κλαδί του πεύκου.
Περιμένω να κατέβει
να παίξουμε με τον Ζαπάτα που ζεσταίνεται,
να του ρίξουμε νερό με τη σωλήνα
και τη Μυρσίνη
να πεταχτεί απ’ την κρυψώνα της
να φτιάξουμε μπουκέτα
με πευκοβελόνες και γιασεμιά
κι έπειτα να μας φωνάξει η γιαγιά
να φάμε σύκα δροσερά που μας καθάρισε.
Περιμένω να στήσουνε το ράντσο
κάτω από τη χαρουπιά,
να πάρω εκεί έναν υπνάκο
μέχρι να με ξυπνήσει
με τη χνουδωτή του ουρά ο Μαρσελίνος
κι η Έλλη, για να πάμε παρέα για ποδήλατο
στου Άι-Νικόλα την πλατεία,
που έχει άπλα.
Με τα γέλια εκεί να ξεχαστούμε
ώσπου να ’ρθει τρέχοντας
ο Ζαπάτας να μας βρει,
να μας πει κι αυτός στη γλώσσα του
πως είν’ αργά,
πρέπει να φύγουμε,
πριν δύσει ο ήλιος
να γυρίσουμε.

Περιμένω
να ’ρθει πάλι καλοκαίρι.

Μαρία Χριστινάκη, Ιούλης 2014

Διαβάστε επίσης:

Μοιραστείτε το:

Comments