Στάδιο, απέραντη σιωπή και μοναξιά. Οι προβολείς αργοσβήνουν
ένας ένας.
Τα παράθυρα στ’ αποδυτήρια σκοτεινιάζουν με μιας. Κάτι τι
σβήνει, χάνεται.
Εκεί κάτω, μονάχο του ένα αγόρι, ρίχνει το δίσκο στο σκοτάδι.
Το φεγγάρι ανεβαίνει, Το αγόρι είναι μόνο. Μοναδικό φωτεινό
σημείο στο γήπεδο.
Είναι ολομόναχο. Παίζει για τον εαυτό του την αγνή και χαμένη
μουσική του,
τη μάταια προσπάθειά του,
την ομορφιά που θα πεθάνει αύριο,
Ρίχνει το δίσκο στ’ ολοστρόγγυλο φεγγάρι,
σαν για μια κάποια πανάρχαια ιεροτελεστία,
λειτουργός της Θεάς Μητέρας,
νεωκόρος του απείρου.
Μόνος – τόσο μόνος, – κει κάτω. Λέει την αγνή και χαμένη προσευχή του.

Ανρί ντε Μοντερλάν

Διαβάστε επίσης:

Μοιραστείτε το:

Comments