Ήταν κάποτε δυο άνθρωποι.
Δυο χρονών δέρνονταν με τα χέρια.
Δώδεκα χρονών δέρνονταν με ραβδιά και πετούσαν πέτρες.
Είκοσι δυο χρονών χτυπιόντουσαν με τουφέκια.
Σαράντα δυο χρονών έριχναν βόμβες.
Εξήντα δυο χρονών έπαθαν μόλυνση.
Ογδόντα δυο χρονών πέθαναν.
Θάβονται ο ένας δίπλα στον άλλον.

Όταν μετά απο εκατό χρόνια ένα σκουλήκι πέρασε, τρώγοντας από τα δυο μνήματα, καθόλου δεν αντιλήφθηκε ότι εδώ είχαν ταφεί δυο διαφορετικοί άνθρωποι.

Ήταν η ίδια γη. Παντού η ίδια γη.

Βόλφγκανγκ Μπόρχερτ

Διαβάστε επίσης:

Μοιραστείτε το:

Comments