Ήταν κάποτε εκεί μια καρυδιά.
Όμορφο δέντρο, ζωηρό, παρηγοριά μου. Κάθε που εκείνος έφευγε, έτρεχα να κρυφτώ μες στα κλαδιά της. Έστρωνε τη σκιά της να καθίσω. Τα φύλλα της μου κάνανε χαρές. Άλλον ήλιο απ’τα μάτια του δεν άφηναν να με πιάσει. Έρχονταν πουλιά περαστικά, με κοίταζαν στα μάτια μ’ εμπιστοσύνη, σα να με πιστεύανε.
Νόμιζα ότι θα κρατήσει χρόνια εκείνο το κελάηδισμα. Έσκαβα με τα δάχτυλα το χώμα, έβρισκα βαθιά τις φρέσκες ρίζες του δέντρου και του μιλούσα. Όσα κρατούσα κλειδωμένα στο στόμα μου κάθε που μ’ έπαιρνε στην αγκαλιά του, τα ψιθύριζα εκεί κι όταν συναντιόμαστε ξανά, ήξερα ότι όλα τα είχε ακούσει. Δεν ξαφνιαζόμουν καθόλου που μου έφερνε μια απάντηση σε μια ερώτηση που ποτέ δεν του πήγα.
Αυτό είναι ο έρωτας:να προλαβαίνεις τα λόγια.
Λέξη καμία να μην αφήνεις να λερώσει τα χείλη σου κι όλα ν’ ακούγονται γλυκά σα μιλημένα…

Άκης Δήμου

Μοιραστείτε το:

Comments