Κάθε πρωί
Καταργούμε τα όνειρα
Χτίζουμε με περίσκεψη τα λόγια
Τα ρούχα μας είναι μια φωλιά από σίδερο

Κάθε πρωί
Χαιρετάμε τούς χθεσινούς φίλους
Οι νύχτες μεγαλώνουν σαν αρμόνικες
-Ήχοι, καημοί, πεθαμένα φιλιά.

(Ασήμαντες απαριθμήσεις
-Τίποτα, λέξεις μόνο για τους άλλους.
Μα που τελειώνει η μοναξιά;)

Μανόλης Αναγνωστάκης

Διαβάστε επίσης:

Μοιραστείτε το:

Comments