Του μέλλοντος οι μέρες στέκονται μπροστά μας
σα μια σειρά κεράκια αναμμένα –
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Oι περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνό ακόμη,
κρύα κεριά, λιωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή τους,
και με λυπεί το πρώτο φως τους να θυμούμαι.
Εμπρός κοιτάζω τ’ αναμμένα μου κεριά.

Δε θέλω να γυρίσω να μη δω και φρίξω
τι γρήγορα που τα σβηστά κεριά πληθαίνουν.

Κ.Π. Καβάφης

Διαβάστε επίσης:

Μοιραστείτε το:

Comments