Δίχως να μιλήσουμε βγήκε ο καθένας στο μπαλκόνι του.
Εσύ να χαζέψεις το φεγγάρι κι εγώ τη σελήνη.
Ποτέ δε μέτρησα την απόσταση μας.
Ανάψαμε τσιγάρο και μέχρι να διαβάσουμε ένα ποίημα,
οι καπνοί μας ενώθηκαν, μας ξεπέρασαν.
Δίχως να μιλήσουμε,
με το φως του φεγγαριού για οδηγό,
βρεθήκαμε.
Εκεί στα μονοπάτια των ανείπωτων ονείρων.
Πριν με καληνυχτίσεις μου είπες με παράπονο
«Είναι χλωμό το φεγγάρι τι κρίμα..»
Έβγαλα τη καρδιά μου τη πέταξα ψηλά
γεμίζοντας τον ουρανό με αίμα.
Χρωματίζοντας κόκκινο το φεγγάρι.
«Ορίστε τώρα δεν είναι χλωμό,
τώρα μπορείς να πας να κοιμηθείς ήσυχη»

28/03/2013  Δ.Σ

Διαβάστε επίσης:

Μοιραστείτε το:

Comments