Υπήρχε η μυρωδιά του Χρόνου απόψε στον αέρα.
Χαμογέλασε κι ελευθέρωσε τη φαντασία του.
Μια σκέψη ξεπήδησε.

Πως μυρίζει ο Χρόνος; Σαν σκόνη και ρολόγια και ανθρώπους.

Και αν αναρωτηθείς πως ακούγεται ο Χρόνος, ακούγεται σαν νερό που κυλάει μέσα σε μια σκοτεινή σπηλιά και σαν ήχος κλάματος, σαν βρομιά που στάζει από τα κενά ενός χαρτόκουτου , και βροχή.

Και, αν το πάμε και λίγο παρακάτω, πως μοιάζει ο Χρόνος; Ο Χρόνος μοιάζει σαν χιόνι που πέφτει σιωπηλά μέσα σε ένα μαύρο δωμάτιο ή μοιάζει σαν μια βωβή ταινία μέσα σε αρχαίο θέατρο, σαν 100 δισεκατομμύρια πρόσωπα που πέφτουν, πέφτουν σαν τα πρωτοχρονιάτικα μπαλόνια στη Νέα Υόρκη, πέφτουν, πέφτουν κάτω στο πουθενά .

Έτσι μύριζε ο Χρόνος , έτσι έμοιαζε, έτσι ακουγόταν.
Και απόψε… απόψε μπορούσες , σχεδόν, να τον αγγίξεις.

-Ray Bradbury, “Night Meeting”

Διαβάστε επίσης:

Μοιραστείτε το:

Comments