Τον είχαμε δει με τα φανταιζίστικα κουστούμια του τραγουδιστού, του κομφερανσιέ της τηλεοράσεως, του κινηματογραφικού σταρ ή με τη στολή του Αμερικανού λοχία στην Γερμανία. Πολλοί επίσης τον θυμούνται με τη φόρμα του οδηγού σε καμιόνι, πριν γίνει διάσημος..

Κανείς ωστόσο δεν μπορούσε να το φαντασθεί με το κουστούμι ενός σοβαρού ανθρώπου που δίνει μια διάλεξη.. Γιατί αυτό συνέβη. Ο Έλβις Πρίσλεϊ έδωσε μια διάλεξη στο Λος Άντζελες, μπροστά σ’ ένα πλήθος από υστερικούς -όπως πάντα- οπαδούς του. Εκείνο που ήθελε να τους πει, είναι τούτο:

– Θα αλλάξω το στυλ των τραγουδιών μου. Η εποχή του ροκ πέρασε..

Ολόκληρη η πλατεία του θεάτρου που έδινε την διάλεξή του, τον άκουγε με θρησκευτική σιωπή.

– Όταν ήμουν μικρός, ήμουν πολύ φτωχός. Ο πατέρας μου για λόγους οικονομίας, ήταν υποχρεωμένος να κατοικεί σε μια συνοικία νέγρων στη Μέμφιδα. Σιγά σιγά, μας εγκατέλειψαν οι φίλοι μας γιατί δεν συγχωρούσαν σ’ ένα λευκό να ζει ανάμεσα σε μαύρους. Εγώ βέβαια δεν είχα την ίδια γνώμη. Ενδιαφέρθηκα για τους γείτονές μας, τους αγάπησα και τότε με συγκίνησαν τα τραγούδια τους, οι γεμάτες απελπισία μελωδίες τους, τα «σπιρίτουαλς». Αυτό λοιπόν που θα προσπαθήσω να δώσω με την εκτέλεση των σπιρίτουαλς, είναι η ψυχή ενός λευκού που ένοιωσε βαθιά και αγάπησε το νέγρικο τραγούδι..

Όταν τελείωσε την σύντομη διάλεξή του ο Έλβις χειροκροτήθηκε για πολλή ώρα και τόσο πολύ, που νόμιζες πως θα πέσει το θέατρο. Δίπλα του στεκόταν μια όμορφη κοπέλα που τον είχε ακολουθήσει μόλις μπήκε στην αίθουσα και κάθισε δίπλα του στη σκηνή. Όσο μιλούσε, τον άκουγε προσεχτικά, με δάκρυα στα μάτια. Το όνομά της ήταν Μάιρυ Ανν Μάμπλευ -η παρτενέρ του στο «Διακοπές στο Ακαπούλκο», πρώην μις Αμερική και κατά τους ψιθύρους η εν ενεργεία μνηστή του!

Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στην «αλλαγή πορείας» του Έλβις, για να δούμε πόσο βαθιές είναι οι ρίζες της.

Βρισκόμαστε στο αεροδρόμιο Αϊντλγουάϊλντ κοντά στη Νέα Υόρκη. Είναι 5 Μαρτίου του 1960. Μια φοβερή χιονοθύελλα έχεο ξεσπάσει και σκεπάζει τα πάντα. Από τον πύργο ελέγχου φεύγουν συνεχώς σήματα συναγερμού και οδηγίες για να αλλάξουν κατεύθυνση τα αεροπλάνα που έρχονται να προσγειωθούν εδώ. Και όμως, με όλη αυτή την κακοκαιρία οι αίθουσες αναμονής είναι ασφυκτικά γεμάτες. Αλλά και έξω όπου μπορεί να βρεθεί ένα μέρος λίγο απάνεμο, βλέπεις να φωλιάζει μια μυρμηγκιά από ανθρώπινες σιλουέτες. Θα είναι τουλάχιστον δέκα χιλιάδες άτομα..

Επιτέλους τα μεγάφωνα αναγγέλλουν την άφιξη ενός αεροπλάνου από την Ευρώπη. Το ογκώδες τετρακινητήριο χαμηλώνει και γλιστρά στη χιονισμένη πίστα. Σταματά, οι πόρτες ανοίγουν και οι κινητές σκάλες κολλούν στα πλευρά του. Πρώτος εμφανίζεται ένας νεαρός ψηλός, αδύνατος ξανθός που φορά στολή λοχία. Αμέσως δέκα χιλιάδες στόματα βγάζουν ένα ουρλιαχτό και τρέχουν προς το αεροπλάνο πατινάροντας σχεδόν επάνω στη χιονισμένη πίστα, σπάζοντας τις ζώνες των αστυνομικών. Ο θεός τους, ο βασιλιάς, ο υπ’ αριθμ. 1 γύρισε στην πατρίδα. Ο Έλβις Πρίσλεϊ!..

Το ταξίδι της επιστροφής του δεν ήταν πολύ ήρεμο, όχι εξαιτίας του καιρού. Μια ψυχική ανησυχία βασάνιζε τον διάσημο τραγουδιστή. Η σκέψη του ήταν γεμάτη αμφιβολίες. Μια ερώτηση τριβέλιζε το μυαλό του, μια ερώτηση που είχαν θέσει φίλοι και εχθροί του:

Θα ξαναπάρει τη θέση του ή θα την έχει χάσει για πάντα;

Ο Έλβις είχε κληθεί στα όπλα δυο χρόνια πριν, όταν βρισκόταν στην κορυφή της καριέρας του, αφού είχε ένα ταπεινό ξεκίνημα. Γεννήθηκε στο Τουπέλο του Μισισιπή, στις 8 Ιανουαρίου του 1935. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε πολύ μίζερα, όπως είπε και ο ίδιος. Άρχισε να τραγουδά ερασιτεχνικά, ώσπου το 1955 ένας δίσκος του, τράβηξε την προσοχή του συνταγματάρχη Τομ Πάρκερ που ανέλαβε να του κάνει τον μάνατζερ. Αυτός του έκλεισε ένα συμβόλαιο με τη μεγάλη εταιρεία RCA Victor και με τις σοφές οδηγίες του, άρχισε η ιλιγγιώδης εξέλιξή του.

Κανείς ωστόσο δεν μπορούσε να πει αν η επιτυχία αυτή είχε διάρκεια ή απλώς επρόκειτο για μια μόδα, για ένα περαστικό φαινόμενο.

Όταν ο Έλβις ήταν στην Γερμανία, εμφανίστηκαν νέα τραγουδιστικά είδωλα. Ο Τόμι Σαντς, ο Φαμπιάν, ο Ρίκυ Νέλσον και τόσοι άλλοι. Το κοινό τους περιέβαλε με υστερική λατρεία, όπως είχε κάνει και γι’ αυτόν. Κι έπειτα, σαν να μην έφθαναν αυτά, στα μέσα του 1959 συνέβη κι ένα φοβερό ατύχημα στη φωνή του, που άρχισε να «πέφτει». Οι στρατιωτικοί γιατροί και οι καλύτεροι ειδικοί που τον κούραραν, διαπίστωσαν έντονες φλεγμονές στις φωνητικές χορδές. Τέσσερις μήνες κράτησε η θεραπεία του και η αγωνία του. Όλα αυτά, μαζί με τα δύο χρόνια απουσίας του, μεγάλωσαν την αβεβαιότητα που κυριαρχούσε στην ψυχή του. Το κοινό θα άλλαζε γούστα, θα ξεχνούσε το είδωλό του, δεν θα προτιμούσε πια το ροκ, θα ήταν άλλοι τραγουδιστές στη μόδα. Ακόμα και ο νηφάλιος Τομ Πάρκερ είχε τις αμφιβολίες του.

Και τότε, άρχισε να γεννιέται η ιδέα, που σήμερα ωρίμασε και έγινε πραγματικότης: αν το κοινό τον ξαναδεχόταν με την ίδια αγάπη, ο Έλβις έπρεπε να αλλάξει γραμμή..

– Και απεδείχθη ότι όλοι με αγαπούσαν όπως πριν, λέει ο Έλβις. Ήταν σαν να ξαναγεννήθηκα..

Και πραγματικά, σήμερα ξαναγεννήθηκε ένας νέος τραγουδιστής. Η φωνή του είναι πιο πλούσια, με βαθείς τόνους. Και το ρεπερτόριό του πολύ πιο σοβαρό… Ο Πρίσλεϊ εξακολουθεί να είναι ο βασιλιάς του τραγουδιού.

Τώρα όλα πάνε καλά. Ο Έλβις είναι ήσυχος, η βασιλεία του αδιατάρακτη. Και δείγμα του χαρακτήρος του, την ευτυχία του αυτή θέλει να την μοιράζονται και άλλοι. Τελευταία χάρισε στους φίλους του, μια ντουζίνα μικρά αυτοκίνητα, αξίας 1600 δολαρίων το καθένα. Δυο-τρεις από τους φίλους που πήραν τα δωράκια αυτά, έχουν ιδιαίτερο λόγο να τον ευγνωμονούν: είναι κουτσοί..

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=J_s23-_uK4w[/youtube]

Περιοδικό Βεντέτα (1966)

Μοιραστείτε το:

Comments