Γερογραφειοκράτη φίλε μου, που κάθεσαι πλάι μου και είσαι ο ίδιος ο εαυτός μου.
Τίποτα δε σ’ έκανε να ξεφύγεις απ’ όπου βρίσκεσαι και δεν είσαι διόλου υπεύθυνος γι’ αυτό.
Έφτιαξες την ηρεμία σου όπως κάνουν οι τερμίτες, έχοντας για τα καλά φρακάρει
όλους τους δρόμους που οδηγούν από τη φυλακή τους στο φως.
Τυλίχτηκες μέσα στην αστική ασφάλεια, με τις συνήθειές σου να πνίγουν την επαρχιώτικη ζωή σου.
Σήκωσες τούτο το ταπεινό ανάχωμα ενάντια στους ανέμους, τις πλημμύρες και τα άστρα.
Δεν έχεις κέφι να νοιαστείς διόλου για τα μεγάλα προβλήματα και είχες αρκετά τέτοια
για να ξεχάσεις την ανθρώπινη υπόστασή σου.
Δεν είσαι πλέον ο κάτοικος ενός περιπλανώμενου πλανήτη,
δεν θέτεις πια ερωτήματα στον εαυτό σου χωρίς να παίρνεις απάντηση:
είσαι ένας μικροαστός.
Κανείς δε σε άρπαξε από τους ώμους για να σε ταρακουνήσει, όταν ακόμη ήταν καιρός.
Τώρα, έχει πια ξεραθεί και σκληρύνει ο πηλός που σ’ έπλασε,
κανένας δε θα μπορέσει να ξυπνήσει τον κοιμισμένο μουσικό μέσα σου,
ή τον ποιητή, ή τον αστρονόμο

αν υπήρξες
ποτέ κάτι απ’ όλα αυτά …

Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ – «Η γη των ανθρώπων»

Διαβάστε επίσης:

Μοιραστείτε το:

Comments