anthropou-pou-feygoun

Οι άνθρωποι που φεύγουνε
και χάνονται στο χρόνο,
θολές αναμνήσεις γίνανε
σ’αυτούς που περιμένουν.
Φωτογραφίες βουβές
βαλσαμομένων ανθρώπων,
στολίδια σαλονιών
σε κάδρα εκκεντρικά
Και οι φωνές των
-που κάποτε θυμάμαι-
μας στοίχειωναν τα βράδια,
ήχος γνώριμος μα ξεχασμένος,
χάνεται, πριν καν κυλήσει δάκρυ.
Κι εμείς που περιμένουμε,
μοιρολογούμε τους εαυτούς μας,
σε μια παράσταση αιώνια
με ένα μόνο τέλος.

Σεραφείμ

Διαβάστε επίσης:

Μοιραστείτε το:

Comments