Παιδικά όνειρα

Ξυπόλητο μπροστά σε μια βιτρίνα,
κοιτάζει τα παιγνίδια τα πολλά,
τη θλίψη του τη νοιώθουνε κι εκείνα
σαν βλέπουνε το δάκρυ να κυλά.

Ασάλευτα, βουβά, μαρμαρωμένα,
πληγώνουν την αθώα του καρδιά
κι ας είναι όλα γύρω ευτυχισμένα
κι ας τρέχουν με τραγούδια τα παιδιά.

Το γέλιο έχει σβήσει από τα χείλη,
η πίκρα είναι μόνη συντροφιά,
τα δώρα δεν προσμένει τ’ Άη Βασίλη
γιατ’ έμαθε να ζει στη συννεφια.

Το βράδυ, στο φτωχικό του το σπιτάκι,
σαν πέσει νηστικό να κοιμηθεί,
θα νοιώσει στο πλευρό του το Παιδάκι
στη φάτνη που ‘χε όμοια γεννηθεί.

Θα νοιώσει τ’ αγγελούδια που θα ‘ρθούνε
με τ’ άσπρα τους ανάλαφρα φτερά,
θα νοιώσει τ’ αγγελούδια να σκορπούνε
παιγνίδια που θα φέρνουν τη χαρά.

Κι εκείνο, θα το πάρει ένα – ένα,
μ’ αγάπη να τα δώσει στα φτωχά,
να γίνουνε μιάν ώρα ευτυχισμένα,
μιάν ώρα! στ’ όνειρό τους μοναχά!

Μήτσος Κατσίνης

Μοιραστείτε το:

Comments