Περπατούσαμε
Πάνω στο παγωμένο χιόνι της ψυχής
Να φτάσουμε στη Φωτισμένη Πολιτεία
Ο δρόμος ατελείωτος
Οι συστάδες των δέντρων πανύψηλες
Με κάτασπρες γενειάδες να κρέμονται
Σαν σταλαχτίτες στα λυγισμένα κλαδιά τους
Ο Χειμώνας βυθιζόταν βαθιά
Στις συρρικνωμένες ψυχές μας
Οι σκιές μας πελώριες απ’ τις λοξές αχτίδες
Του χλωμού φεγγαριού προπορεύονταν
Τα πρόσωπά μας αυλακωμένα ανέκφραστα
στην παγωνιά της νύχτας
Γύρω μας λειμώνες όρη ποτάμια αμίλητα
Φοβισμένα απ’ το ουρλιαχτό των Λύκων
Μια λαφίνα πετάχτηκε απ’ το λόγγο των θάμνων
Κι αυτή κυνηγημένη απ’ τη σκιά της
Περπατούσαμε
Κουρασμένοι κι απόμακροι απ’ τις σκέψεις μας
Ο χρόνος σταμάτησε το μέτρημα
Των ημερών μας
Αγκυλώθηκε μάτωσε στα Συρματοπλέγματα
Του νου μας
Κάθε μας βήμα και μια σταγόνα αίμα
Τι χαρακιές ο κόσμος όλος..
Τι αίμα πέτρωσε στο χιόνι της ψυχής!
Ο δρόμος μακρύς σαν σπείρα εντέρου
Κι οι συρρικνωμένες πτυχές του μυαλού μας
Αδιάβατες
Ίσως να μη φτάσουμε ποτέ
Στη Φωτισμένη Πολιτεία..

Τ’ αγκαθωτά Συρματοπλέγματα
Που μας φύτεψαν είναι
Καλά πακτωμένα στη βάση του νου μας!

Σωκράτης Μελισσαράτος

Διαβάστε επίσης:

Μοιραστείτε το:

Comments