Μια ύπαιθρο λαχτάρησα. Κάμπο ατελείωτο.
N’ αρπάξω ένα σοφό άλογο, να δραπετεύσω ως τη δύση του ήλιου.
Να σφίγγω τα γόνατά μου στη ράχη του, να μου επιτρέπει να το οδηγώ.
Να φύγω με ταχύτητα μεγάλη, ώσπου να γίνω κουκκίδα σ’ ένα τεράστιο πλάνο σινεμασκόπ, αυτό ναι.
Να μη με ξαναδεί ποτέ κανείς από κοντά.
Να φεύγω, να χαλαρώνω και να επιτρέψω στο μυαλό μου να σκέφτεται.
Να μη φοβάται και να αφήσει πια ελεύθερα τα μάτια μου.
Χιλιάδες μίλια πιο χαμηλά απ’ τον Θεό. Ή μια ανάσα μόνο μακριά Του.

Γιάννης Φιλιππίδης
Απόσπασμα από το μυθιστόρημα «Κρατάς μυστικό;»

Διαβάστε επίσης:

Μοιραστείτε το:

Comments