Μετρούσα τη ζωή με το λεπτό όσο βρισκόμουνα κοντά σου. Ήθελα να ξέρω πόσα λεπτά, πόσες ώρες, πόσες μέρες ευτυχίας έζησα… Δεν ήταν πολλές! Και τώρα, καθώς σου μιλώ για όλ’ αυτά, ρίχνω τη ζωή μου στα πόδια σου, και συγχώρεσέ με αν άνθρωπος καθώς είμαι πονώ. Πως θέλεις να μην πονώ αφού αγαπώ τόσο; Αγαπώ την παρούσα δυστυχία, τη λιγοστή αλλοτινή ευτυχία.

Γνώρισα τι πάει να πει ευτυχία όταν σου εξομολογήθηκα τον έρωτά μου, όταν σου είπα πόσο σ’ αγαπούσα. Για μένα δεν είχε και τόση σημασία το ότι ήταν ένας έρωτας δίχως αύριο. Ήσουνα εκεί για να σ’ αγαπώ, κι αυτό ήταν αρκετό για να με κάνει ευτυχισμένο.

Μα, να που η δυστυχία κατάφερε να επιβάλει τους δικούς της κανόνες, και η ευτυχία αποτραβήχτηκε στην
κρυψώνα της. Να, που το χαμόγελο έγινε πόνος και δάκρυ!

Λάκης Φουρουκλάς, Το λάθος πάθος

Μοιραστείτε το:

Comments