Θυμάμαι τις πεζοπορίες μας, τα ατελείωτα πήγαινε – έλα στις μακρινές συνοικίες. Τα παπούτσια μας ήταν λιωμένα, τα πόδια μας πληγιασμένα, μα εμείς επιανόμαστε χέρι χέρι και κοιτάζαμε το χαμόγελο της λευτεριάς, που πλησίαζε, το Σαρωνικό που στραφτάλιζε στο φθινοπωριάτικο ήλιο..

Διαβάστε επίσης:

Μοιραστείτε το:

Comments