Πρωί της 6ης Ιουλίου

Άγγελέ μου, τα πάντα μου εσύ, εαυτέ μου – σήμερα μόνο δυο λέξεις με το μολύβι (το δικό σου μολύβι) – το κατάλυμά μου δεν θα είναι οριστικό έτοιμο παρά μόνον αύριο. Τι απαίσιο το ξόδεμα του χρόνου σε τέτοια θέματα όταν η ανάγκη το απαιτεί! Μπορεί η αγάπη μας να αντέξει χωρίς θυσίες, χωρίς να απαιτεί τα πάντα;

Μπορείς να την αλλάξεις και να μην είσαι ολοκληρωτικά δικιά μου, εγώ ολοκληρωτικά δικός σου; Ω, Θεέ μου, δες την όμορφη Φύση και συγκέντρωσε τον νου σου στο αναπόφευκτο. Η αγάπη απαιτεί τα πάντα και δικαίως, έτσι είναι για μένα μ’ εσένα, και για σένα μ’ εμένα – μόνο που εσύ ξεχνάς τόσο εύκολα, που πρέπει να ζήσω για σένα και για μένα [..]

…. Το στήθος μου σφύζει με τόσα που θέλω να σου πω – έρχονται στιγμές που βρίσκω ότι τα λόγια δεν είναι και τίποτα σπουδαίο. Λάμψε – μείνε ο μοναδικός μου θησαυρός, τα πάντα μου, όπως είμαι κι εγώ για σένα. Ό,τι άλλο μας πρέπει θα μας το στείλουν οι θεοί.

Ο πιστός σου Λούντβιχ

Λούντβιχ βαν Μπετόβεν

Διαβάστε επίσης:

Μοιραστείτε το:

Comments