…μονοπάτι 14o…
Τα πινέλα

Με χάλασαν ο κόσμος και τα χρόνια, μητέρα

Όσα ποτέ δεν καταλάβαινα, να ’σουν από μια γωνιά να
έβλεπες, πώς τώρα σε άλλους τα εξηγώ
Όσα δεν έζησα και ποτέ δε θα προλάβω, σαν ιστορίες
παλιές τα φύλαξα σε ντουλάπια σκονισμένα, στην παλιά
μας αποθήκη

Θα γινόσουν σπουδαία ζωγράφος, έμαθα, μητέρα

Το ‘λεγαν φίλοι και γνωστοί, μας πώς να τους πιστέψω,
όταν πινέλο δε σ’ αντίκρισα ποτέ με μπογιά να λερώνεις
Είδα όμως σχέδιά σου έπειτα και τα θαύμασα, δικαίως σ’
επαινούσαν
Θυμήθηκα αργότερα και το θείο, να προσπαθεί με
μεράκι αληθινό να χτίσει την αποθήκη
Σα να ‘ταν ο πιο ξακουστός κτίστης της υφηλίου

Μα απ’ όσο γνωρίζω όλη του τη ζωή, την πέρασε στο
συνεργείο
Να επισκευάζει με τις ώρες όσα οι άλλοι χαλούσαν
Είδα και τον πατέρα μου να οδηγεί σαν επαγγελματίας
κι έπειτα μαθαίνω πως, κάποτε, υπήρξε τέτοιος
Κάποτε, πριν καταπιαστεί με όσα θα έπρεπε να κάνει,
με την γη που τον κράτησε δεμένο κοντά της

Είδα κι εμένα, να χαζεύω μπροστά σε μια οθόνη και να
μιλάω στις λέξεις
Σα να μην έχω κάτι το καλύτερο να κάνω με την ύπαρξή
μου
Πες μου, μητέρα,
Γιατί, μητέρα;
Ποιός σας εμπόδισε
Ποιός ξεθώριασε και τη δική μου τη ζωή

Άνθρωποι γύρω νιώθουν πόνο, οργή, απογοήτευση ίσως κι
ελπίδα
Κι εγώ να τους κοιτάζω όπως θα κοίταζαν οι άλλοι εμένα,
όταν εγώ ήμουν αυτοί

Τι μπέρδεμα Θεέ

Να καταντάς όσα δε ποτέ δεν πίστευες πως θα
γινόσουν κάποια μέρα
Απαθής, ανέκφραστος και στυμμένος σαν το λεμόνι
Να μη μπορείς να νιώσεις τίποτα πια, παρά μονάχα
κατανόηση
Κατανόηση, γι’ αυτούς που παλιά ήσουν εσύ
Κι εκείνοι να σε κοιτούν μ’ αυτό το βλέμμα, σα να
σκέφτονται πως ποτέ δε θα σου μοιάσουν, κι όμως…
Τι τραγική ειρωνεία που είναι η ζωή

Έτσι που λες μητέρα
Μια μέρα με ήλιο
Σκέφτηκα να φτιάξω κι εγώ έναν πίνακα
Να τον βάλω κι εγώ στο ράφι, να δείχνω τι ήμουν
κάποτε
Μα σε μια έσχατη προσπάθεια να γλιτώσω το
αναπόφευκτο,
Πάνω που ξεπέρασα την πίκρα που εσύ δεν τα
κατάφερες
Πάνω που είπα να το παλέψω, μήπως διαρκέσουν πιο
πολύ οι δικές μου αλκυονίδες μέρες

Τότε λοιπόν τι κρίμα, το θυμήθηκα
Πως εγώ δεν είχα καν ποτέ πινέλα…

Από τα 40 μονοπάτια της Χαράς Λεδάκη
www.narfita.pblogs.gr

Μοιραστείτε το:

Comments