Ήταν μια από εκείνες τις μέρες που κάτι σε γύριζε στο παρελθόν. Σε εκείνες τις γκρίζες μέρες, κάποιους χειμώνες πριν. Πίστευες πως είχε πια τελειώσει. Όμως ήρθε και πάλι να σε ταράξει, να σε τρομάξει, να σου πει πως δε σε ξέχασε, πως είναι ακόμα εδώ.
Στην αρχή τα κατάφερες να παίξεις κρυφτό μαζί της. Ήταν εύκολο, έλεγες θα νικήσεις. Επιστρατεύθηκες ότι εφόδιο μπορούσες να σκεφτείς ότι κατέχεις εκείνη τη κρίσιμη στιγμή. Άνθρωποι δικοί σου, ικανότητες, δεξιότητες…
Όμως δε τα κατάφερες.
Σε νίκησε πάλι, όμως η νίκη της αυτή δε θα κρατούσε και πολύ.
Το ήξερες.

Το ξέρεις πως είσαι πια δυνατός.
Πως μια ήττα είναι απλά μια ήττα, ένα αναμέτρημα με τους δαίμονές σου, ένα έναυσμα για να πετάξεις ακόμα πιο ψηλά αυτή τη φορά…

Σε βλέπω και σε καμαρώνω που τα κατάφερες και πάλι! Πόσο σ’αγαπώ!
Πόσο γαληνεύω μόνο κοιτάζοντάς σε να σηκώνεσαι! Να αγκαλιάζεις τα πληγωμένα σου φτερά… Ναι είναι δικά σου αυτά τα φτερά! Φίλησέ τα, χάιδεψέ τα… και ετοιμάσου για ένα πιο ψηλό πέταγμα αυτή τη φορά!
Και μην ανησυχείς! Θα τα καταφέρεις!
Θα είμαι πάντα εδώ να σου λέω να μη φοβάσαι και ότι μπορείς να τα καταφέρεις.

Σε φιλώ γλυκά. Καληνύχτα…

Oλυμπιάννα

Διαβάστε επίσης:

Μοιραστείτε το:

Comments