Κι ήταν σαν να είχαμε ζήσει και οι δύο σε λαγούμια ή τούνελ παράλληλα, δίχως να ξέρουμε πως προχωρούσαμε ο ένας πλάι στον άλλον, σαν ψυχές ολόιδιες σε καιρούς ολόιδιους, για να σμίξουμε εκεί που τελείωναν ετούτα τα λαγούμια, μπροστά σε μια σκηνή ζωγραφισμένη από μένα σαν κλειδί προορισμένο για εκείνη μονάχα, σαν ένα μυστικό μήνυμα πως εγώ ήμουν κιόλας εκεί και πως τα λαγούμια είχαν σμίξει τελικά και η ώρα της συνάντησης είχε φτάσει.

Η ώρα της συνάντησης είχε φτάσει! Αλλά στ’ αλήθεια, τα λαγούμια είχαν σμίξει κι οι ψυχές μας είχαν επικοινωνήσει; Τι ανόητη φαντασία μου ήταν όλο αυτό! Όχι οι στοές συνέχιζαν παράλληλες όπως πριν…

…Όλη η ιστορία με τις στοές ήταν μία γελοία εφεύρεση ή δοξασία δική μου και σε κάθε περίπτωση υπήρχε ένα και μοναδικό τούνελ, σκοτεινό και μοναχικό: το δικό μου, το τούνελ που μέσα του είχαν κυλίσει τα παιδικά μου χρόνια, η νιότη μου, η ζωή μου ολόκληρη…

Ερνέστο Σάμπατο

Διαβάστε επίσης:

Μοιραστείτε το:

Comments