Τιμή Στο Τίμημα

Κάποτε ήταν ένας γέρος που έλεγε παραμύθια.
Ποτέ δεν είχε πειράξει κανέναν και από τότε που γεννήθηκε, μόνο παραμύθια έλεγε.
Ήθελε όλοι να χαμογελάνε και να προβληματίζονται μ’αυτά.
Ώσπου, εμφανίστηκαν άνθρωποι δυνατοί μα και κακοί συνάμα ή καλύτερα, έμοιαζαν με ανθρώπους, μα δεν ήταν. Άρχισαν να τρομοκρατούν και να φέρνουν σκοτάδι στις ψυχές μικρών, μεγάλων, ξεχωριστών, ιδιαίτερων, άσχημων, σε όποιον διέφερε από αυτούς…
Τότε, ο γέρο παραμυθάς μάζεψε όσα όπλα η φύση μπορούσε να του διαθέσει και όσο θυμό αυτοί οι απάνθρωποι του είχαν προκαλέσει και βγήκε έξω με σκοπό να τους εξοντώσει. Έπρεπε να τους εξαφανίσει πριν αυτοί προλάβουν να εξαφανίσουν το παραμύθι, τη διαφορετικότητα, την ελπίδα από τις ψυχές των ανθρώπων. Τότε κατάλαβε πως κάποιες φορές, για να διαφυλάξει την ειρήνη, για να μπορεί να λέει τα παραμύθια του και να βλέπει ευτυχισμένους τους ανθρώπους…. έπρεπε να σκοτώσει.

Ήταν εκείνη η ενέργεια, που δεν υπήρξε ποτέ στα παραμύθια του, γιατί πάντα, ακόμα κι αν χρειαζόταν να φτάσει στο τέλος, εκείνη την τελευταία στιγμή, έβρισκε μια λύση. Μια λύση ειρηνική, που δεν είχε αφαίρεση ζωής από τον καλό ήρωα.
Έγινε θηρίο ανάμεσα στα θηρία, έγινε πιο σκοτεινός από τους σκοτεινούς.
Η μάχη ήταν ανελέητη. Μια μάχη που ίσως να κράτησε ώρες, ίσως μέρες, ίσως αιώνες.
Ίσως πάλι αυτή η μάχη να ήταν από τη γέννηση των ανθρώπων.

Μετά από τη μάχη λοιπόν και αφού ο γέρος σκότωσε όλους τους απάνθρωπους έπεσε στα γόνατα και άρχισε να κλαίει.

Δεν ήταν πια ο καλός παραμυθάς, ήταν ένα άψυχο λεηλατημένο σώμα.
Έψαχνε με τα μάτια του να κοιτούν στον ουρανό μια Θεϊκή απάντηση. Όμως τίποτα.
Έμεινε εκεί για ώρες, ίσως για χρόνια, ίσως και αιώνες.
Ίσως πάλι από τη γέννηση των ανθρώπων.
Έγινε βράχος.

Αυτός ο βράχος που μαζευτήκαμε σήμερα καλά μου παιδιά για να σας διαβάσω αυτό το παραμύθι, που μου το έμαθε ο πατέρας μου που του το είπε ο παππούς του. Ένα παραμύθι που μιλάει για εκείνον που θυσίασε την ανθρωπιά του για να μπορούμε να λέμε μέχρι και σήμερα αυτά που τα ονομάζουμε «παραμύθια», ωστόσο, ίσως να είναι και η αλήθεια!

8/6/2012 Δ.Σ.

Διαβάστε επίσης:

Μοιραστείτε το:

Comments