Επειδή δεν είμαι κάτι το εξαιρετικό, ο καιρός κύλησε χωρίς να κάνω ιδιαίτερη εντύπωση σε κάποιον. Ειδικά το γεγονός πως δεν έχω άντρα να ενδιαφερθεί για το μέλλον μου με κάνει να νιώθω απαρηγόρητη. Δεν θέλω να βυθιστώ μέσα στην κατάθλιψη. Νιώθω μοναξιά εξαιτίας της κοσμικής νοοτροπίας μου.

Τις φεγγαρόφωτες βραδιές, το φθινόπωρο, όταν είμαι απελπιστικά λυπημένη, βγαίνω συxνά στη βεράντα και κοιτάζω ονειροπολώντας το φεγγάρι. Με κάνει να σκέφτομαι τα xρόνια που πέρασαν.

Ο κόσμος λέει πως είναι επικίνδυνο να κοιτάζεις μόνος σου το φεγγάρι, αλλά κάτι με σπρώχνει να τα το κάνω και κάθομαι αποτραβηγμένη και ρεμβάζω. Τις βραδιές με δροσερό αεράκι παίζω το κότο, παρ’ όλο που οι άλλοι δεν νοιάζονται να ακούσουν. Φοβάμαι πως το παίξιμό μου προδίδει τη λύπη μου που γίνεται πιο έντονη, και σιχαίνομαι τον εαυτό μου – τόσο ανόητη και δυστυχισμένη νιώθω.

Από «Το Ημερολόγιο» της Μουρασάκι Σικιμπού

Διαβάστε επίσης:

Μοιραστείτε το:

Comments