Ας γυρίσουμε τώρα
η χώρα είναι μόνη
Κύκλοι ατέλειωτοι γίναν στα μάτια σου
τα ξεχασμένα χαμόγελα,
οι ξεχασμένες μας ώρες.
Το ξέρω
δεν το άντεχες τότε εκείνο το παιδί
τότε που πέρναγαν πάνω απ΄ τα μάτια του
οι ίσκιοι τ΄ ουρανού και δε σάλευαν
κι όλο με ρώταγες
-Αλήθεια, πώς χώρεσε
τόσες λακκούβες το φωτεινό του στήθος;

-Χτες πάλι κροτάλιζες όλη τη νύχτα
κι είχες γερμένο τό κεφάλι κατά γης
τι γύρευες πάνω στο χώμα;
Όλη ή νύχτα είναι δική σου
όλα τ΄ άστέρια
μη τα μετρήσεις δεν τελειώνουν
Δεν τελειώνουν οι ώρες
μήτε τα δέντρα στους κάμπους
Ας γυρίσουμε τώρα
Το παιδί κοιμήθηκε πάνω στα χέρια του.

Νίκος Χουλιαράς

Διαβάστε επίσης:

Μοιραστείτε το:

Comments