Φέρω στις εκβολές σου
ότι γεννά η μνήμη μου
στις πηγές της ψυχής σου
να πιούμε τέτοια νάματα.

Πάμε φιλαράκο στο ξέφωτο·
στο βράχο που φυτρώνουν τα μελλοντικά όνειρα.
Τόσες Δεκαετίες μαθαίνουμε
πως πάντα
κάτι εκλεκτές μειοψηφίες
σώζουν στο τέλος την παρτίδα.
Ας γίνουμε αστραπή
ή έστω πυγολαμπίδα
θα υπάρξουμε·
πριν απ’ το νέο λυκαυγές της ανθρωπότητας

Με τα ελάχιστα γεμίζουν οι ρωγμές
με τον έρωτα γιατρεύονται τα σώματα
Να απολαμβάνεις·
τη σταγόνα, την αχτίδα, τη στιγμή.
Να μεταλάβεις·
το αίμα, το φιλί, το δάκρυ.
Τίποτα δεν είναι παντοτινό.

Σπύρος Ζαχαράτος
από την ποιητική συλλογή «Φύλακας Φυλαχτών» Στα χαρακώματα των ηττημένων
Εκδόσεις Οδός Πανός, 2017

Διαβάστε επίσης:

Μοιραστείτε το:

Comments