Τουρτούριζες μες στη βροχή
είχες σφαλίσει τα γαλάζια μάτια σου
κι άπλωνες το χέρι στη σκοτεινιά
ν΄ αναγνωρίσεις το δικό μου
τι ωραία να λες:
«κοιμήσου τώρα δεν θα με ξαναχάσεις, δεν θα σε ξαναχάσω«…

Βαθαίνει η αγκαλιά σαν αγαπιέσαι…
Χωράει πολλούς ζητιάνους
πολλούς που στερήθηκανε τον έρωτα
ή δεν τους φίλησαν ποτέ τους
χαμογελάνε αυτοί που δεν τους χάιδεψε κανένας
ζούνε ανάμεσά μας όλοι ετούτοι
ένα μπουμπούκι σκάει δειλά.

Κοιμήσου…

Ξέσφιξε τα δάχτυλά σου και κοιμήσου..

Εγώ είμ΄εδώ…

Ανδρέας Αγγελάκης

Μοιραστείτε το:

Comments