Ο Mohammad Mostafaei είναι ένας δικηγόρος από το Ιράν. Αυτή είναι η ιστορία του..

Τεχεράνη 1989

Η παιδική μου ηλικία δεν ήταν ποτέ εύκολη. Ήμασταν πολύ φτωχοί και ο πατέρας μου με ανάγκαζε να δουλεύω για πολλές, κοπιαστικές ώρες. Ήταν κυκλοθυμικός και πάντα μου έβαζε τις φωνές. Κάποιες μέρες αυτό γινόταν σε υπερβολικό βαθμό. Όμως υπάρχει μια μέρα που θα τη θυμάμαι για πάντα. Ήμουν δεκατεσσάρων και καθάριζα τα παράθυρα. Είδα μια ανακοίνωση για μία δημόσια εκτέλεση. Δεν μπορούσα να σταματήσω να το σκέφτομαι. Φανταζόμουν τη μορφή του εγκληματία. Μεγαλόσωμος, δυνατός και επικίνδυνος.

Η ημέρα της εκτέλεσης είχε φτάσει. Χώθηκα στο πλήθος. Σοκαρίστηκα τόσο πολύ. Δεν υπήρχε κανένας δυνατός και επικίνδυνος άνδρας, παρά μόνο ένα νεαρό αγόρι που έτρεμε καθώς περίμενε τη μοίρα του. Ήταν τόσο νέος, που σχεδόν δεν είχε ίχνος από γένια. Δεν μπορούσα να παρακολουθήσω. Καθώς κοίταξα πίσω, το σώμα του αγοριού κρεμόταν άψυχο. Είχε ξανθά μαλλιά σαν εμένα. Αυτή η εμπειρία μου έδωσε το κίνητρο για να γίνω δικηγόρος.

Μελετούσα σκληρά, μέρα-νύχτα. Αυτά που διάβαζα στα βιβλία, ήταν στ’ αλήθεια πολύ διαφορετικά από την πραγματικότητα. Οι περισσότεροι νομικοί φοβόντουσαν να ασχοληθούν με υποθέσεις που αφορούν λιθοβολισμό ή κρέμασμα. Εγώ όμως δεν φοβόμουν. Όταν υπερασπίζεσαι μια υπόθεση, τους λογίζεσαι σαν να είναι η οικογένειά σου. Είναι σαν καίγεται το ίδιο σου το παιδί, σε μια φωτιά που δημιουργήθηκε από τις αρχές και όλοι απλά στέκονται και κοιτούν. Τα επόμενα 14 χρόνια, υπερασπίστηκα αρκετούς ανήλικους παραβάτες, από τους οποίους σώθηκαν σχεδόν οι 20.

Μια μέρα έλαβα ένα τηλεφώνημα για ένα νεαρό άνδρα, που ήταν μόνο 17 χρονών όταν διέπραξε το δικό του έγκλημα. Ρώτησα, «Πως τον λένε;». «Behnoud Shojaee» απάντησε. Είχε ξεσπάσει ένας καυγάς και αναμείχθηκε ο Behnoud. Ένα από τ’ αγόρια προσέβαλε τη νεκρή του μητέρα. Αυτός, άρπαξε ένα κομμάτι γυαλί, τον μαχαίρωσε και έφυγε από το σημείο. Το αγόρι αιμορραγούσε μέχρι που πέθανε. Όταν το έμαθε αυτό ο Behnoud, παραδόθηκε και ομολόγησε αμέσως στην αστυνομία. Καταδικάστηκε στις 2 Οκτωβρίου του 2006. Ήταν μόλις 17 χρονών όταν διέπραξε το έγκλημά του.

Κατά τα επόμενα τρία χρόνια, η ημερομηνία εκτέλεσης του Behnoud, είχε οριστεί και αναβληθεί, έξι φορές. Την έβδομη φορά, κλήθηκα στη φυλακή του Evin, στις 3.30 πμ. Ήταν ακόμα σκοτάδι όταν έφτασε η οικογένεια του θύματος. Το πλήθος έσπευσε προς το μέρος τους, παρακαλώντας τους να συγχωρήσουν τον Behnoud. Θυμάμαι τον πατέρα του θύματος να ηρεμεί το πλήθος, λέγοντας τους πως δεν ήθελε στην πραγματικότητα να δει τον Behnoud να εκτελείται, παρά μόνο να τον δει με τη θηλιά γύρω από το λαιμό. Έφεραν μέσα τον Behnoud με χειροπέδες και αλυσοδεμένο. Έδειχνε τόσο χλωμός και αδύνατος. Η μύτη του έτρεχε. Έπεσε στα γόνατα ικετεύοντας για έλεος. Τρεμάμενος, απευθύνθηκε στη μητέρα του θύματος λέγοντας, «Σας παρακαλώ συγχωρέστε με. Η δική μου μητέρα είναι νεκρή. Μπορείτε να γίνετε σαν τη μητέρα μου τώρα. Σας παρακαλώ συγχωρέστε με». Αυτή είπε, «Εντάξει, ας δούμε τι θα γίνει». Πήγαμε όλοι στο δωμάτιο εκτέλεσης. Ένας στρατιώτης πέρασε τη θηλιά γύρω από τον λαιμό του Behnoud. Τέλος, ο αξιωματικός απευθύνθηκε στους γονείς του θύματος, λέγοντας, «Εδώ είναι ο Behnoud. Τι θέλετε να κάνουμε τώρα;». Η αδελφή του θύματος έπεσε στα πόδια της μητέρας της, παρακαλώντας την να τον συγχωρέσει.

Όλοι σοκαριστήκαμε με αυτό που ακολούθησε. Θυμάμαι που του εκτόξευαν κατηγορίες. Όλοι φωνάξαμε, «ΟΧΙ! ΟΧΙ!». Έπειτα απ’ αυτό, τα πάντα έγιναν μαύρα.

Το πλήθος έξω προσευχόταν για τον Behnoud. Τους μετέφερα τα νέα. Έκλαιγαν τόσο πολύ, έκλαιγα τόσο πολύ.

Ναι.. Οι ιστορίες αυτών των περιπτώσεων, είναι στ’ αλήθεια πολύ οδυνηρές.

Αυτή η ταινία μικρού μήκους της Sherbet, είναι μέρος του έργου της Διεθνούς Αμνηστίας για να σταματήσει η χρήση της θανατικής ποινής σε όλο τον κόσμο.
Μοιραστείτε το:

Comments