«Πρέπει, oπωσδήποτε, ν΄ αλλάξω ζωή, αλλιώς είμαι χαμένος.
Βέβαια, έχω καιρό μπροστά μου, είμαι ακόμα νέος.
Αν μπορούσα να ξεφύγω αυτή την άθλια καθημερινότητα,
υποχρεώσεις και συνήθειες και συμβιβασμοί,
αν σταθώ λιγώτερο εύκολος στις διάφορες προφάσεις
–μα ιδιαίτερα αν βάλω πια ένα τέλος σε τούτες τις αιώνιες αναβολές.
Τότε, αλήθεια, ίσως φτιάξω κάτι, ίσως μάλιστα και κάτι το μεγάλο
Όπως ονειρευόμουν από παιδί…»

Έτσι έγραφε κάποιος ένα βράδυ με χέρια που τρέμανε.
Κι έκλαιγε. Ύστερα νύσταξε κι αποκοιμήθηκε.
Το πρωί, μόλις θυμόταν κάτι αόριστα.
Και σε μερικά χρόνια
Πέθανε.

Τάσος Λειβαδίτης

Διαβάστε επίσης:

Μοιραστείτε το:

Comments