Κάθε φορά που κλείνω τα μάτια μου, στο πρόσωπο μου πέφτουν αμέτρητες χρυσές σταγόνες. Βρέχει φως …

Μερικές στιγμές στη ζωή μας είναι τόσο γεμάτες, πρησμένες από συναισθήματα,
η απόλαυση που νιώθεις είναι τόση, ώστε να νομίζεις ότι δεν τις ζεις αρκετά.
Και την εντύπωση αυτή την έχεις και κατά τη διάρκεια τους, αλλά και μετά, αφού έχουν περάσει.

Συνήθως τέτοιες είναι οι στιγμές που κρύβουν μέσα τους το φόβο ότι ο χρόνος που έχεις στη διάθεση σου δεν είναι αρκετός.
Πως θα τελειώσουν όλα γρήγορα και δεν πρόκειται να επαναληφθουν ποτέ.
Ο χρόνος τρέχει, τρέχει ασταμάτητα,
παντελώς αδιάφορος για τα ανθρώπινα σημάδια, τους αριθμούς…

Απόσπασμα από το βιβλίο «Βρέχει φως» του Κωστή Γκιμοσούλη, ( εκδ. Κέδρος, 2002)

Διαβάστε επίσης:

Μοιραστείτε το:

Comments